Ekkert getur stuðlað að jafn skjótum og miklum bata fyrir efnahag þjóðarinnar og auknar fiskveiðar. Fjárfestingar eru til staðar en víða um land standa fiskvinnslur  tómar eða eru reknar á hálfum afköstum og núverandi fiskiskipafloti getur komið á land með miklu meiri afla. Það eina sem skortir er frelsi til þess að renna færi fyrir fiskinn.


Reiknisfiskifræðilega veiðiráðgjöfin sem atvinnuhöftin byggja á eru mjög umdeild. Almennar efasemdir eru meðal sjómanna um gildi ráðgjafarinnar  og sömuleiðis eru efasemdir uppi hjá náttúrufræðingum sem benda á að  glórulaust sé að ákvarða aflareglu sem eitthvert fast hlutfall af  reiknaðri stofnstærð. Reynslan segir að stofnstærðarmælingar séu háðar  mikilli óvissu og sömuleiðis hvíla þær á kolröngum forsendum, s.s. að náttúruleg afföll séu eitthvert fast hlutfall af stofnstærð. Afrakstur  veiðiráðgjafarinnar er hræðilegur, botnfiskaflinn nú er helmingurinn af því sem að hann var fyrir tveimur áratugum.

Þöggunin er nær algjör því engir aðrir fjölmiðlar en Feykir á  Sauðárkróki og Útvarp Saga virðast leyfa sér að gagnrýna   veiðiráðgjöfina. Þegar forstjóri Hafró tilkynnti þjóðinni í öllum helstu fjölmiðlum landsins á dögunum að niðurstöður togararallsins nú í vor  staðfestu að aflareglan og minnkuð þorskveiði á umliðnum árum væri að   skila árangri var ekki rætt við nokkurn náttúrufræðing sem hefur leyft sér að efast um ráðgjöf sem skilar stöðugt færri sporðum á land.  
Eingöngu eitt sjónarmið fékk að heyrast þrátt fyrir fyrrgreindar almennar efasemdir og fréttamenn spurðu forstjórann einskis.

Vextir þjóðarbúsins af erlendum skuldum eru um 200 milljarðar árið 2010. Afgangur af rekstri þjóðarbúsins í erlendri mynt er 160 milljarðar. Sjálfsagt er ég of vitlaus til að skilja svona hagfræði en þrátt fyrir það finnst mér vanta töluvert upp á að endar nái saman. Þessi staða skýrir sjálfsagt hallareksturinn á Íslandi og líka þá staðreynd að enginn vill lána okkur nema á háum vöxtum. Er það ekki nokkuð ljóst?

Þegar þjóðin á ekki fyrir vöxtunum af þeim lánum sem hvíla á henni og ekki er einu sinni möguleiki á því að greiða afborganir er í sjálfu sér tómt mál að tala um frekari lántökur. Þess vegna er það ekki nein hjálp í því að auka skuldsetningu þjóðarinnar því við núverandi aðstæður framleiðum við ekki meiri gjaldeyri.